Tog‘larda adashib qolgan uyda sochlari qo‘pol qirqilgan, ko‘zlari ko‘kargan, yonoq suyaklari bir necha oylik arzimas turmush va og‘ir jismoniy mehnatdan o‘tkirlashgan ayol kundalik daftarini – o‘z ma’nosini yo‘qotgan chirigan taqvimlar orqasida, noyabr qarg‘alarining zerikarli o‘g‘irlashigacha yozadi. Yozish zavqi uchun emas - omon qolish va jinnilikdan qochish. U bilan aql bovar qilmaydigan narsa sodir bo'ldi - u do'stlari, keksa er-xotin bilan quyoshli may kunida bu tog' uyiga keldi, shuning uchun ertasi kuni ertalab sayrga chiqqan keksa odamlarning yo'qolishidan xavotirlanib, tog'ning tepasidan endi chiqib ketishning iloji yo'qligini aniqladi: butun boshqa dunyo undan ko'rinmas devor bilan ajralib turardi. Shunday qilib, ayol uy iti, qarovsiz sigir va momiq mushukchalar bilan yolg'iz qoldi, shuning uchun yovvoyi tabiatda joydan tashqarida. U o'z joniga qasd qilish uchun yosh va beparvo emasligini tushundi, demak u qanday xarajat bo'lishidan qat'iy nazar omon qolishga majbur bo'ladi...